Chris Parkin’e göre politikayla müzik şu sıralar birbirleriyle son derece iyi uyuşuyorlar, sadece beklediğimiz şekilde değil…
Dorian Lynskey’in protest müzik hakkındaki muhteşem eseri 33 Revolutions Per Minute müziğin muhalefeti ifade etmek için ideal bir silah olduğunu açıkça hatırlatıyordu. Müziğin bütün Halka nüfuz eden etkisi o kadar fazla ki politikacılar sık sık müziği asimile etmek için çok çaba sarf ediyorlar; örneğin David Cameron The Smiths’i çok beğendiğini ileri sürüyor.
Ama şu anda gerçekleşen başka bir ilgi çekici gelişme daha var. Görünüşe göre önceden kafalarını tuğla duvara vuran müzisyenler artık seçimlerde adaylıklarını koyuyorlar. İşte aday olan bu isimlerden bazıları…
Youssou N’Dour
Senegal’in Pop Kralı Youssou N’Dour’un başkanlığa aday olması biraz İngiltere’de Paul McCartney’in Başbakan olmak için kampanya yürütmesi gibi. Ama N’Dour’un yaşlı Beatle’dan bile daha fazla şansı var, ne de olsa o ülkesinin gözde adamı ve neredeyse kimse hakkında kötü bir söz söylemiyor. N’Dour batıda en çok 1994’te Neneh Cherry ile beraber kaydettiği 7 Seconds ile hatırlanıyor ve onlarca yıldır ülkesinin lideri olmaya yazgılı – ta 1995 yılında Senegal gençliği “Youssou Başkan”ı slogan haline getirmişti. Ünlü sanatçının bu hedefe ulaşıp ulaşamayacağını Şubat’ın sonunda göreceğiz.
John Huntsman
Yakın zamandaki Iowa parti toplantılarında zor durumda kalan Cumhuriyetçi aday her zaman tutucu bir politikacı değildi. Huntsman lisedeyken progressive rock ‘n’ roll’un o tuhaf tınısını en iyi yansıtan gruplardan biri olan Wizard’da klavye çalıyordu. Tamam, asla Electric Wizard gibi kulaklarınızı kavuracak kadar olağanüstü değillerdi ve büyük ölçüde Mormon’lardan oluşan dinleyici kitlelerini kızdırmamak için Eric Clapton’ın Cocaine’ini yeniden yorumlarken şarkı ismini Propane’e değiştirmek zorunda kaldılar. Ama gruptaki yılları Huntsman’in performans sergileme konusunda iyi bir temele sahip olmasını sağladı ki bu ABD politikasında bir ön koşuldur. Ayrıca Huntsman kampanyası sırasında Peanuts(karın tokluğuna çalışma) temasının bir versiyonunu icra eden tek politikacı. Bunun teklif ettiği sosyal politikalarla bir ilgisi olabilir.
Jón Gnarr
Reykjavik’in belediye başkanı sadece hobi olarak müzisyen – komedi, taşlama ve anarşizme daha yatkın- ama Björk’ün eski grubu The Sugarcubes ile turneye çıkmışlığı var ve başkanlığını yaptığı parti En İyi Parti’de onun yanı sıra eski Sugarcube üyesi Einar Orn Benediktsson da bulunuyor. Partinin geri kalanı yerel punk müzisyenlerinden, yazarlardan ve sanatçılardan oluşuyor ve manifestoları da hayvanat bahçesine daha fazla kutup ayısı koyulmasını ve politikacılara zorla The Wire dizisinin izletilmesini içeriyor. Ayrıca kampanya videolarını da kendileri çekiyorlar…
Dave Rowntree
Bu nispeten kenarda kalmış Blur üyesi bir tür modern Rönesans adamı; İngiltere’nin en iyi gruplarından birinin davulcusu, animasyoncu, avukat, pilot… ve eskinin Parlamento üye adayı. Britpop davulcusu 2008’de İşçi Partisi adına Londra ve Westminster şehirlerinin Muhafazakar adayına rakip olarak herkesi şaşkına çevirdi. Seçim broşüründe şöyle yazıyordu: “Adım David Rowntree ve Blur grubunda baterist olmamın yanında yerel İşçi Partisi adayınızım.” Kazanamadı (bu videonun arka tarafındaki adam…).
Screaming Lord Sutch
Muhtemelen politik müzisyenlerin en ünlüsü David Edward Sutch – Ya da 3. Harrow Kontu Screaming Lord Sutch’tır. Sutch 1983’ten 1999’a kadar Resmi Canavar Kudurmuş Kaçık Partisi’ne liderlik etti. Ama birçok kişinin farkına varmadığı şey, onun rock ‘n’ roll’un az bilinen ama övgüye layık müzisyenlerinden biri olduğuydu. Sutch bir dizi bayağı garage-rock grubu kurdu, Joe Meek ile kayıt yaptı ve Horrors gibi gruplara ilham verdi (Horrors Sutch’un en iyi şarkısını ilk EP’sinde yeniden yorumlayacaktı). Taktikleri acayipti, ama genelde gözardı edilse de İngiltere politikasına bir heyecan getirmeyi başardı.
Yorumlar
YORUM EKLE